Tot stof weder keren

Dood zie ik helder
in jouw ogen vandaag
al probeer je levendig
met je wimpers
je ziel af te dekken
je trage tred zet
zelfs de herfst
kleurrijk als je leven
was stil

in de tuin
dwarrelt langzaam
een afgebroken blad
als doorzichtig geraamte
neerwaarts
om vederlicht
tot stof weder te keren
in de moederschoot
terwijl ook jij je ogen
vragend op mij gericht
afwend en sterft



18-10-2003